शोभाताई

    या दारात ठेवलेल्या अक्षदा बघितल्यात. हू ss या कुणाच्या लग्नाच्या आहे विचारशील तर सांगते. या ना शोभाबाई च्या लग्नाच्या अक्षदा आहे. मी जाणार आहे तीच्या लग्नाला आवर्जून बरे.आता पाचक दिवसांवरच आलय तीच लगीन. गहू चोकरण सुरूय. शेवया बनवणं सुरूय. घर सारव सुरव बाकीये किती कामं आहे तीच्या आईला आता. हो थोडश्या वड्या बनवाव्या लागतील. हांडकी मडकी किराणा कपडा लत्ता किती बरे कामं आहे. अशी ही लग्नाची धांदल च धांदल सुरुये. लगन घरी किती कामं असतात न. हे राहिलं बाई ते करायच राहिलं बाई. आणि काय काय. पण असो असं म्हणतात प्रत्येकाच्या वाट्याचे सुख प्रत्येकाला मिळत असतं. अगदी तसच उशिरा का नको तीच्या आयुष्यात सुखाच्या सरी नक्कीच येईलच. हातात हिरव्या बांगड्या. कपाळी टिकली. मस्त पैठणी वर बट्याचा पीस वर ती खुलून उठणार आहे. तीच्या पायाचे पैंजण नववधूच्या रूपात सुखाचा दर्प पसरवत जाणार आहे. तीच्या सुखाना माझी देखील नजर लागायला नकोच.

                अख्ख बालपण मोलमजुरी करून आईवडिलांना आर्थिक मदत करत आधारासारखी  वाटणारी शोभाताई. तिचा प्रामाणिकपणा तीच्या वागण्या बोलण्यातून झळकवा आणि अनेकांना तिचा हेवा वाटावा. जन्मापासून गरीबी अनुभवली. दारींद्रय अनुभवल पण पावले कधी वाईट मार्गाला वळणी नाही. ती चालतच राहिली नव्या उमेदीने आशेने. आपण कुणाचं वाईट केलं नाही आपलं ही वाईट होणार नाही याच प्रामाणिकतेत.

               आम्ही लहान होतो तेव्हा यायची ती आमच्याघरी. ताईची ती जिवलग मैत्रीण. कुणी गंम्मत केली तर मुलकन हसून देणारी. तिला रिकामटेकडे बसलेलं मी कधी पाहिलं नाही. नेहमी आई च्या बाबाच्या मर्जीत राहायची. गोड हसायची पोर.आज भारी आनंद वाटला. तीच्या लग्नाच्या अक्षदा बघून. मोठ्या बहिणींची लग्न झाली लग्नाचं कर्ज सगळं करता करता जगाला वाटलं असावं बाप पोरीचं लग्न करायच विसरला पण बापाचा अर्थच मुळात कर्तव्यात बांधणारा आपला समाज मग तो बाप आहे तो आपली कर्तव्य कसा विसरणार.

-रेखा उत्तमराव राऊत