खसखस घासून भांडी मांडत असायची.
आणि मी जाऊन जवळ तिला म्हणायचं.
आई मला आहे आता खेळायला जायचं.
जाऊ द्यायची ती पण लवकर येशील म्हणूनच.
परतल्यावर स्वयंपाक तिचा असायचा बनूनच.
... अशी माझी माय रोज रोज कसायची.
दुःखात कधी खोटं नाटं हसायची.
इतकी ती चांगली आहे मी तिला कधी सांगलं नाही.
आमच्या सुखाशिवाय तिने काही देवालाही मांगल नाही.
पण तिच्यासाठी कविता केली ती मात्र आवडते तिला.
यातच जीवाचं थोडंसं समाधान वाटत असते मला.
हे तिच्यासाठी आहे तिला कळलं जरी नसेल.
कवितेत माझ्या माझी आई नक्कीच असेल.
-रेखा उत्तमराव राऊत
(विदर्भ एक्सप्रेस :समाजमनाची सफर )
No comments:
Post a Comment